dimanche 25 septembre 2016

ENTRE A NÉBOA

 Paseando entre a néboa
sentindo a súa doce auga
agarimar a faciana da noite
esváense      pouco a pouco
con ela       todos os malos presaxios

E respiro o maxestuoso silencio
que bebe todos os meus ecos namorados
e xa non escoito esas escuras voces
que me asaltan
e que bulen
por verme espido

Si     respiro este silencio de auga
vive cheo de amores
      que saúdan de verde a luz
       e expulsan os ruídos intolerantes

Camiño     lento    pausado    abrindo
a ialma para liberar as costuras das torturas
da noite
e presinto como é acollida no seu refuxio

Si      por moito que veñan ruídos e fúnebres laios
e me queiran
  desfigurado
       espido
          coma naúfrago
respiro    lento    pausado    seguro

A poesía envolve entón de luz
as últimas pingas de néboa
e vexo      ao remate do paseo

un horizonte de fadas namoradas
que tecen nas nosas mans o enfeitizo
dun ollo que se volve bico
dun sorriso que se volve conxuro

Lonxe dos ruídos
o silencio compartido
               bebe da fonte da vida
               con sede de eternidade
               vólvese         sortilexio

                amor por vivir



O RÍO PEGO EN BRIÓN
Razo: No río Pego, variación sobre un tema que tiña xa máis de 8 anos, que veu mentres a néboa se esvaía en pingas de auga sobre a miña faciana e a luz abrollaba entre a follaxe dunha natureza que expulsa ruídos para facer de cada son unha melodía.

samedi 24 septembre 2016

AO CAMARADA ANTONIO VIGIL, COA EMOCIÓN DA PERDA E DA MEMORIA

[inda que o escribín o xoves, en canto me enterei do falecemento de Antonio Vigil, e que é un texto que xa se coñece, pois foi replicado no facebook de esquerda unida da coruña, deixo aquí o texto que lle mandei en realidade a a Alina, a súa compañeira, á súa filla Berta e ao seu fillo Víctor]

O camarada Antonio Vigil deixounos hoxe, cando comeza o outono e caen as follas, como folerpas, das árbores cansas. Todo o contrario da velocidade que lucía cando pilotaba esas motos en branco e negro. Gustaríame ter coñecido a Antonio Vigil hai moitos anos. Mais os tempos e as distancias da vida, ás veces, impoñen estas tiranías. Comecei a frecuentalo, nos últimos anos, os coincidentes co remate dunha lexislatura aciaga para a clase traballadora, esa da que se preocupaba tanto Antonio.

Mais si tiven a fortuna, grazas ao camarada Pablo González Novoa e a Irene Tomé Urresti, de participar nunha conversa con Nicanor Acosta. E aprendín moito deles. Con ledicia e admiración escoitei como tinguían de orgullo comunista as anécdotas que prenderon na súa firme e constante resistencia á ditadura, a esa longa noite de pedra que tanto danos nos fixo. E Antonio exercía, por momentos, de auténtico Góngora, achegando co seu verbo improvisado sarcasmo, ironía e sobre todo moito humor.

Cando ía a Coruña a algún acto de denuncia, de reivindicación, a algunha manifestación sempre vin a Antonio participar de forma xenerosa nos mesmos, xunto con outros camaradas como Abades, María Elena, Serafín, Alicia, Fernando, Vilariño, e tantos outros e outras, e iso que nos últimos tempos xa se queixaba de que non podía camiñar tanto como era o seu desexo. Mais sempre o facía cun sorriso inesquecible, apurando un pitillo e quizais unha caña. Así era Antonio.

A terra da utopía comunista queda coa semente achegada polo noso Antonio Vigil. Queda en todos e todas nós a súa memoria e o seu compromiso cos valores da República, a solidariedade e a fraternidade. Sinto a súa perda. O meu agarimo e aperta fraterna para a súa compañeira Alina, a súa filla Berta e o seu fillo Víctor.

Xabier Ron
22/setembro/2016

AFORISMOS (III)

Mmmm... recoñezo que o tempo se esvae, mesmo se un vive a ausencia coma un inferno. E iso que a miña axenda, a escolar, pois é o ciclo que me define ate o mes de xullo, contén de forma matemática e mesmo notarial, pois esa é a miña rutina-asperger, todo o que me acontece e todo o que fago. E fágoo sempre cando remata a xornada, momentos antes de que me venza o soño, e aí, cando asoman as musas nada inocentes da creación, sumo a miña emoción nas paredes inexistentes dun aforismo. Pois, a pesar dese aspecto notarial e rutinario, o certo é que pasaron bastantes días desde a segunda entrega dos aforismos. 

Hoxe, sábado 24 de setembro, hai nada, na terraza do New-York, en Bertamiráns, tomei un café co amigo Eduardo de Rojas, gran escritor das nosas letras, procedente de México, cuxa última novela, La mujer ladrillo, está sendo devorada polos lectores e lectoras. Mentres fumegaba o café, prolongouse durante uns bos minutos a nosa conversa existencial-literaria, onde tivemos ocasión de entristecernos por unha certa desolación, compartida, sobre a mala praxe de prescindir da experiencia que atesouran certas persoas. Mais tamén de rir da nosa propia condición, pois co humor sempre vencemos as pantasmas que nos queren vellos antes de tempo.

Aí tiven ocasión de comentarlle a idea poética de recoller as miñas impresións en aforismos durante 365 días. Pareceúlle ben interesante, xa que, ademais, o aforismo ten a dificil vantaxe de pechar e abrir ao mesmo tempo as fiestras da imaxinación. 

Desde o 14 foi todo moi raro...Sentíame coma un rato atrapado, co queixo aí á volta do recuncho escuro da morte. E a morte, de novo, asomando o xoves 22, animando a tristura e a memoria a seren motivo para a literatura de homenaxe. O camarada Antonio Vigil vaise, como dicía nalgún aforismo anterior, cun anaco de todas e todos nós, e déixanos a semente da súa vida para que a preservemos. E, no medio, o luns 19 de setembro, o inicio das clases no IES AMES de Bertamiráns. Aulas de 31 e 30 alumnos e alumnas para unha optativa como lingua francesa. Adaptación brusca ao medio en todos os aspectos. non queda máis remedio. Sensacións positivas nese sentido. 

No lado humano...pouco a pouco...aínda me sinto, por momentos, devorado polos efectos da quebra e da ruptura, e vivo os nocturnos insomnes refacendo mapas e anotando...creando poemarios e lendo libros...e reconectando elos coma con Edu, ou os libreiros de Lenda, Óscar e Iria...e os que quedan da miña etapa da política...non moitos por desgraza...

E tamén esa pequena crise de epistaxe...en fin...velaí van as condensacións emocionais...


Mércores 14 de setembro

A nova política di acoller novas formas mentres renegan das vellas experiencias sen máis: se iso é progreso, opto por ser conservador.


Xoves 15 de setembro

Dúas ialmas que se aman só poden separarse se asumen que viven o seu amor en puntos diferentes de necesidade. 



Venres 16 de setembro

A amizade é realmente o aire necesario para respirar no medio da banalidade e da mediocridade imperantes. 


Sábado 17 de setembro

Unha nai nunca debe enterrar a un fillo: eis a única lei que debera existir.

Domingo 18 de setembro

Se imos demasiadas veces ao tanatorio é porque xa estamos nós tamén, e pode que de forma indesexada, chamando á porta.


Luns 19 de setembro

A aventura da educación: a adolescencia fainos revivir a fonte da xuventude, e nós dámoslle enerxía e experiencias. E así, día tras día, ano tras ano.  


Martes 20 de setembro

Non imaxino unha intervención política sen construír un argumento de veracidade e de acción programática. Non creo nos relatos asentados na ilusión: son aire. 


Mércores 21 de setembro

Nos andeis da biblioteca, aí onde repousa a cultura, comezan a escasear consultas: o pó e as datas dos rexistros son a mellor proba. 


Xoves 22 de setembro

Ignoramos a intensidade coa que proxectamos o noso ser ata que a morte nos devolve noutros beizos e mans o amor entregado.


Venres 23 de setembro

Descubro que teño unha ialma xemelga complementaria, o único malo é que vive na distancia que separa horizontes. 
 

 

dimanche 18 septembre 2016

NON Á ABOLICIÓN DA POLÍTICA, SI Á NEGATIVIDADE E Á CONFRONTACIÓN DIALÉCTICA

Limiar innecesario

Quixera retomar algunhas análises políticas que a voracidade dos tempos de primarias impediron puidesen tomar corpo de forma axeitada. As persoas que me coñecen e me len saben que son fondamente dialéctico, de aí que procure sempre a confrontación de ideas antes de chegar a unha síntese. E saben tamén que digo o que hai que dicir sempre, onde e a quen sexa, se considero que non dicilo sería como agocharse de forma covarde. Por exemplo, nestes días foi cuestión comentada o nomeamento de Marta Rivera de la Cruz como presidenta da Comisión de Cultura do Congreso dos Deputados. Lamentable en xeral para todo. Creo que non reúne os atributos precisos para ser honrada coa presidencia dunha comisión tan importante, e menos que conte co apoio de quen se define de esquerdas e...nacionalista!!! Con isto quero dicir que a negatividade, tal como teño escrito ao comentar o pensamento de Byung Chul-Han, é necesaria. Caso contrario, non existe a política verdadeira, só un sucedáneo, unha mascarada. 
 

E vou tentar explicalo reflexionando co último artigo de Samir Amin, "El Brexit y la implosión de la Unión Europea", publicado en El Viejo Topo (nº 344, set. 2016, pp. 7-13) e co libro polémico e suxestivo de Alain Brossat, El gran hartazgo cultural, Ediciones Dado, 2016, cuxo orxinal francés coñecéuse cando explosionaba a crise-estafa, no ano 2008).


Ordo-liberalismo
Por comodidade discursiva, acollerei nesta reflexión o termo-concepto de ordo-liberalismo como substituto de neoliberal, tal como fai Brossat, seguindo a quen ideou o termo, Bruno Ogent. A finalidade do discurso ideolóxico ordo-liberal é a mesma: establecer unha orde baseada de forma exclusiva no mercado, cuxos mecanismos serían auto-reguladores e produtivos do óptimo social (algo certamente falso) coa condición de que a competencia sexa libre e transparente (algo imposible) e que pretende, en apariencia, que o Estado non teña atribucións, a non ser facer todo o posible para garantir a competencia que precisan os axentes do mercado.

Ben, estamos en crise...ou está en crise o sistema capitalista ordo-liberal? Diría que as persoas sofremos as consecuencias, precisamente, de como o sistema entrou en crise e de como pretende reconfigurar as condicións que deben permanecer unha vez se saia del. Por iso, concordo con Samir Amin cando se cuestiona "que gañamos nós con asociarnos cos nosos adversarios para dar nova vida ao ordo-liberalismo averiado??" Claro está, e iso tamén se converte en cuestión fulcral: quen se define abertamente como anticapitalista hoxe? Quen asume esa condición á hora de afrontar un programa político e un proceso electoral sen medo a ese pensamento único instalado????

Desde a perspectiva de que a Unión Europea naceu como proxecto capitalista económico e para impedir, precisamente, desde o mesmo Tratado de Roma, que o socialismo puidese ser unha solución política ao definilo como ilegal. Para iso, construiuse un discurso á carta para facer dixerible e asumible a (suposta e aparente) abolición das socberanías estatais. Como di Samir Amin, en realidade sucedeu que as soberanías estatais foron mobilizadas para que fose aceptado o ordo-liberalismo, para garantir o campo de acción a monopolios financiarizados o monopolio da xestión económica, social e política das sociedades europeas.

Ausencia de negatividade e confrontación
A negatividade e a confrontación dialéctica, base da política, tenden a esvaerse no carácter líquido dos novos discursos, mesmo da esquerda, para único e gran beneficio do capitalismo: así, neste rango podemos situar o feito de que xa ninguén proclama de forma directa e clara a saída da OTAN, bases non e a non utilización do territorio galego e español como bases da OTAN. Como se ese explícito rexeitamento fose sentido como anti-popular, como causa de perda de votantes. A saída da OTAN forma parte, non obstante, dunha serie de medidas que serían, como diría o gran ecoloxista "avant la lettre", André Gorz, reformas non reformistas, que se insiren no centro do sistema-monstro para tentar derrubalo desde dentro. Ademais, e dentro das actuais contradicións existentes na esquerda hoxe, non se pode aceptar de forma resignada a nosa presenza na OTAN e dicir non ao TTIP, ambas son facianas da mesma política do sistema ordo-liberal e do que precisa para garantir a súa supervivencia.

Soberanía popular fronte a soberanía burguesa
A saida da UE podería ser vista coma unha desas reformas non reformistas. Mais, como define moi ben Samir Amin con respecto ao Brexit, cómpre saber que tipo de soberanía se procura establecer, xa que non é o mesmo unha soberanía burguesa ca unha soberanía popular. Unha soberanía burguesa, auspiciada polo fascismo, nunca será unha solución válida para quen se defina de esquerdas e anticapitalista. A soberanía nacional pode ser un instrumento ineludible para os avances sociais e para o progreso da democratización, asentado nun internacionalismo dos pobos. Para iso, o concepto 'competitividade' do ordo-liberalismo debe desaparecer do escenario das decisións políticas. A mera presenza deste termo, o seu uso, aplicado aos eidos que sexan, xa especifica que o capitalismo estende a súa hexemonía cultural. Cómpre tamén unha nacionalización dos monopolios e a posta en marcha dos medios para a socialización da súa xestión, e como afirma Amin, implica "control nacional da xestión da moeda, do crédito, da fiscalidade, dos intercambios exteriores".

A cultura como axente liquidacionista da política
Paso agora a introducir aspectos do libro de Brossat que teñen que ver coa "aceptación", resignada ou non, do ordo-liberalismo, e coa disolución da necesaria negatividade tanto nos discursos como na toma de decisións. Brossat analiza como unha noción líquida e acomodaticia de cultura está suplantando a noción de política, entendida como conflitividade (negatividade).

Xa teño falado da cerimonia canibal de Christian Salmon. Non se distancia moito Brossat deste concepto cando describe que a arte contemporánea -no seu sentido amplo- vive do escaparate e da exhibición (unha especie de pornografía asumida, como xa vira Walter Benjamin, manifesta e visible nas redes sociais como instagram e outras). A cultura-masa procura a exposición e a exhibición, facendo estourar os principios naturais da política. O fin produtor é a satisfacción do público, de aí que o suposto gusto do público xa figure incorporado na produción. Non abraia, polo tanto, que o capitalismo sexa dono dos medios que serven para canalizar e difundir un pensamento único a través de imaxes, feitos, discursos e outros medios. E a esquerda cae no seu esquema!!!!

Por iso, teño ben claro que cos seus medios e dentro das súas propias normas de xogo, é imposible derrotar ao capitalismo. E todos aqueles que se acheguen ao acto de gobernar mediante a asunción desas normas, serán meros xestores do sistema capitalista. E iso hai que asumilo, desde logo. E pode que sexa iso o que se procure. Entón, loxicamente, nada que dicir.

Non hai emancipación posible cando estamos no escenario do mercado e da competencia. Isto é algo evidente hoxe. A exposición-exhibición é manifesta na forma de afrontar desde a produción da arte ata unha campaña electoral: "donde la lucha por el acceso al público (haciendo resaltar su calidad propia y su diferencia) es encarnizada y apenas conoce reglas" (p. 16).

O acto rebelde dá enerxía ao capitalismo
E aquí Brossat introduce de forma moi acaida unha serie de cuestións que nos deberan mover a reflexión -desde logo non subsumida nunha mensaxe de 140 caracteres-:

"¿Cómo es posible que en estas condiciones las prácticas artísticas contemporáneas puedan situarse bajo el signo de la radicalidad, de lo subversivo? ¿Cómo es posible que puedan buscar líneas de fuga o tratar de construir otros espacios, si ellas mismas, o, mejor dicho, el diagrama en el que se realizan, el gesto que las impulsa, es el mismo que asegura la eficacia del capitalismo contemporáneo -la desregulación, la innovación perpetua, el culto de la iniciativa y de la competencia, el cada cual a lo suyo, en resumen, el espíritu empresarial en todos sus aspectos, incluida la ética fluida que él mismo conlleva?"

Esta densa cita contén, de forma admirable, unha enumeración dos males que ten -e non asume- boa parte da esquerda: non se pode ser contestatario asumindo as regras que precisa o ordo-liberalismo para vivir. Mesmo o famoso modelo de primarias expresa en grao sumo a norma da competitividade e do individualismo....por moito que non se queira asumir, por moito que se disfrace de democracia...., como xa teño denunciado no seu momento. Un eido en que ese discurso penetrou, con todo o envoltorio performativo á súa disposición, por mera resignación, é no da educación, onde a LOMCE representa de forma fidedigna todo canto denuncia Brossat.

O tipo de discurso, o tipo de palabras, a indefinición conceptual, o agochamento de principios ideolóxicos disruptivos claros, etc. todo iso bebe do relato neoliberal. Por iso, calquera aspecto que confronte de forma clara a liberdade do mercado, o individualismo egoista, deben erixirse como ferramentas posibles para a esquerda anticapitalista. Nese rango entrarían políticas proteccionistas non racistas como medida de preservación da cultura propia entendida como patrimonio común. E cómpre ter moito coidado coas palabras e co significado que lles damos. Por exemplo, a inclusión como principio regulador dos dereitos das persoas (sexan de onde sexan) é algo que debe ser garantido desde as políticas públicas. No entanto, pretender uniformizar a sociedade, sometendo todas as heteroxeneidades a un principio único, é facer un uso perverso da inclusión, que nega mesmo potencialidade ás diversidades e á pluralidade.

O triunfo nocivo dunha política anti-política
Brossat define a faciana da "política anti-política". Iso lémbrame as discusións absurdas, mais que por medos dos partidos políticos triunfaron, sobre a presenza dos partidos políticos ou non...e de como se obrigaba á adhesión individual (de verdade?) das persoas a uns principios supostamento novidosos...Cando diciamos no remate do paragrafo anterior que se estaba facendo un uso perverso do concepto inclusión, ten que ver precisamente con isto: a nova política (que é anti-política) procura a agregación e rexeita a división. Fuxe da dialéctica e da negatividade para vivir unha falacia do "positivo" e do "consenso". A política vive da oposición, tal como cómpre non perder de vista que existe loita de clases e que existen esquerdas e dereitas. A cultura de masas, ou aglomeración, como define Brossat, asume que hai un todo indiferenciado, mais hai que dicir, alto e claro, para non mentir, que existen diferenzas irreconciliables entre esquerda e dereita desde un punto de vista ideolóxico e programático. E se se di que non as hai, entón, sinxelamente, estamos ante posibilistas e non ante unha esquerda convencida. A dereita en Galicia xoga tamén con este principio. De aí que se individualice a imaxe do PP a través de Núñez Feijoo como (suposta) imaxe do éxito e se practique a indiferenciación ao agochar as siglas ou se reduzan ao mínimo símbolos identitarios que serian asumidos como negativos polo electorado. Ao final, tal como se construiu o propio debate mediático, nada de debate nin confrontación dialéctica sobre argumentos políticos e ideolóxicos: só anuncios e promesas, de novo triunfo da indiferenciación e do individualismo. Cada un dos persoeiros é visto mais como suxeito que como expresión dun colectivo. E como vivimos nos tempos posmodernistas do "todo comunica", mesmo a espontaneidade é privada de ser usada. Os minutos encaixónanse en pequenos relatos de boas intencións preparados de antemán.

Podería seguir dialogando con Brossat, sobre todo coa súa interesante ollada sobre os valores da Ilustración, desmantelados en nome de non se sabe moi ben que relativismo, en nome do carácter líquido e indiferenciado do baleiro. Déixoo aquí, animo á lectura do libro de Brossat que ten o valor de procurar a negatividade, a confrontación dialéctica e non fuxe cara a reservas posmodernistas acomodaticias.








SOBRE SANGUE E CAGADAS OU COMO A MIÑA LOUCURA É A REALIDADE DE HAROLD NIVENSON

Xa está. Os sabios médicos sabios danlle nome a todo, "mmm...es epistaxis, no es grave...", mais se se repite pode ser, cito textualmente, "la manifestación de una enfermedad grave", e claro, sabendo que non era a primeira vez no día, teño que escoitar a que se refire con enfermidade grave, non vaia a ser que me desvíe do recto camiño da cura, "leucemia, tumor maligno o benigno de las fosas nasales, alguna enfermedad hepática o hipertensión arterial". Vale, díxenme aliviado, acóllome á última, xa repertoriada e asignada á miña vida hai anos..., non teño ningún empeño en saber nada das outras, o que teña que ser que sexa: para que facer agónicos os meus días se poden ser os últimos? En fin...ufff....sexamos horizontalistas e camiñemos.

O certo é que o sangue posúe unha forte carga semántica e apela a unha inmediata reacción, só con abrollar. De primeiras, ao ser tan líquido, o seu relato é invasivo e deixa unha pegada inesquecible, e anticipa sempre o berro de sorpresa dunha nai preocupada. E se este sangue inscribe a súa orixe nos desarranxos imprevistos do corazón, que, canso, de repente, decide galopar libre por riba das barreiras, sen ser consciente de que así dispara os ritmos da tensión, un pode pensar que a viaxe chega a un fin anticipado. 
 
No entanto, a miña consciencia debaténdose e a miña imaxinación converteron a mancha viscosa que invadía os meus beizos e a miña boca, saúdando de forma improcedente a cor da miña camiseta, nunha especie de ofrenda aos deuses ateos.

Por iso, decidín que, quizais, tiña que poñer en práctica o aprendido: practicar unha respiración de tipo medidativo e curativo, e tragar unha pastilla que sintetiza os síntomas. Consecuencias: o meu corpo tirado, o meu corazón recuperándose e a miña ialma reclusa, viaxando coa miña imaxinación. De seguro que ían atopala a ela, no seu refuxio. Chegarían alí mentres perdín as contas da realidade? Non o sei...ogallá fose nalgún dos tres fustrigazos que experimentei.
  

Quizais sexa o peso da vida ou das noites insomnes que levo enriba. A última delas devorando o libro de Sam Savage, El camino del perro. Encantoume. Devora os elos que lle quedan á mentalidade pequenoburguesa e xoga a ser claramente corrosiva, incorrecta e mordaz. Non dubida en practicar unha sinceridade que roza o masoquismo emocional. Non quero aquí describir o acerto do personaxe que conta a súa vida, o pintor e mecenas Harold Nivenson. Non. Só quero deixar mostras de reflexións e actos que definen o sendeiro polo que, por momentos, camiña a miña propia loucura que, de forma curiosa, se insire na realidade de Harold Nivenson.

Cagar e mexar
“Cago y meo en un cubo amarillo de plástico que guardo debajo de la cama y que tengo tapado con un plato grande mientras no lo utilizo. (...). Una vez tuve que cagar en la escalera, agarrado al pasamano, pillado por sorpresa”

Suciedade asumida
“La casa está muy sucia, más o menos axfisiada en porquería. Ropa que no me pongo, libros que no leo, aparatos que no utilizo”

Unha casa en propiedade, unha carga para sempre
“Comprar esta casa, ahora me doy cuenta, fue un modo de atraparme a mí mismo, porque, ocurriese lo que ocurriese en el futuro, aquí había algo que me tenía retenido”

A felicidade, unha falsidade
“las más de las veces las personas felices estén haciendo como que son felices. Es probable, científicamente considerado, que su supuesta felicidad sea en el fondo una elaborada superestrutura de evasión y negativa, algún tipo de mecanismo darwiniano de supervivencia, una falsedad genética destinada a evitar el suicidio de la especie”

Radio e televisión, máquinas de aplastar
“la radio y la televisión, siempre lo he pensado, no son sino parte de un proceso en marcha que busca la aniquilación y la asfixia mental y que nos está aplastando, a mí y a todos los que se me parecen”

O cansancio de un mesmo
“El hecho es que estoy rigurosamente cansado de mí mismo, de las molestias y rigores del yo, sus demandas infantiles y sus vanidades estúpidas. El yo no es un hombre feliz”

Rematarei cunha das observacións do pintor pois reproduce algo que escribín xa hai un tempo, polo que as nosas ialmas enfermas coinciden nisto:

Cada día es todo lo que hay. El pasado no existe.
El futuro no existe”




 
la manifestación de una enfermedad grave: leucemia, tumor maligno o benigno de fosas nasales, enfermedad hepática o hipertensión arterial.

Ver más en: http://www.20minutos.es/noticia/2258938/0/hemorragia-nasal-epistaxis/leve-gravedad/sintoma/#xtor=AD-15&xts=467263
ser también la manifestación de una enfermedad grave: leucemia, tumor maligno o benigno de fosas nasales, enfermedad hepática o hipertensión arterial.

Ver más en: http://www.20minutos.es/noticia/2258938/0/hemorragia-nasal-epistaxis/leve-gravedad/sintoma/#xtor=AD-15&xts=467263
ser también la manifestación de una enfermedad grave: leucemia, tumor maligno o benigno de fosas nasales, enfermedad hepática o hipertensión arterial.

Ver más en: http://www.20minutos.es/noticia/2258938/0/hemorragia-nasal-epistaxis/leve-gravedad/sintoma/#xtor=AD-15&xts=467263

mardi 13 septembre 2016

AFORISMOS (II)

Sigo coa miña recomposición dos días a través de aforismos que condensan as miñas emocións e pensamentos de cada día. 

Recoñezo, como xa me fixo notar unha amiga ben querida, que as miñas liñas deste mes son negativas. Certo é. Só podo dicir na miña defensa que procuro esforzarme en crear de forma optimista. 

Mais estando, como penso que estou, nunha depresión, postulo que as depresións teñen dúas capas, unha profunda e unha superficial. A chave é non deixar que coincidan ambas capas. Que non se rocen sequera. Eu así consigo avanzar. Manteño así no máis fondo de min a depresión, que en min ten forma de tristura, tan fonda que penso que é estrutural e corre o risco de cronificarse. A banda superficial, pola contra, consigo adecentala con pensamentos positivos, con algunha risa e mantendo a miña mente ocupada en imaxes e versos e procurando algunha conversa amiga digna de tal nome, sen imposturas nin hipocrisías. Só desexaría que os meus aforismos puideran achegarse aos de Benjamín Prado, de quen adxunto un ben fermoso...e que non deixa de ter tamén o seu pouso amargo...non son o único...consolación necia?

Estes días foron dunha fonda escuridade. Foron días de falecementos de persoas amigas e achegadas, o que non fixo máis que acelerar a carga emotiva que sempre me vén neste maldito mes (debo ter unha rara alerxia): lembrar a Raquel, un ser excepcional que tiven a sorte de ter como amiga, que se foi moi nova o 29 de setembro de 2005, despois de loitar de forma valente e optimista contra o cancro, e que me ensinou tanto que só puiden expresalo con versos (desta volta, e 11 anos despois, e xusto 10 anos despois de que lle regalara á súa parella, e amigo irmán meu, un poemario elaborado a medida que avanzaba a enfermidade e a loita contra o cancro, penso pode ser momento de que a homenaxee mediante eses versos no seu momento). 

Mais tamén debo unir ao meu estado de naufraxio e divagación a tristura de ver como todo aquilo no que crin esborállase de forma irremediable sen saber moi ben cara onde. 

Por iso, síntoo. Polo de agora é o máis positivo que podo chegar a ser: ter a esperanza de que exista luz ao lonxe, alén da néboa. A escritura poética sérveme de auténtica terapia: cando chega a noite exerce de psicólogo que me interroga e pescuda no meu interior se vou mellorando das feridas e de forma. Porque iso é o importante cando se trata de curar: como o facemos. 


XOVES 8 DE SETEMBRO DE 2016

Educáronnos coa máscara da ilusión desde nenos
unha mentira imposta para agocharnos as espiñas

VENRES 9 DE SETEMBRO DE 2016

Só se pode aceptar a separación se amamos 
de forma xenerosa e real, sen agardar nada a cambio

SÁBADO 10 DE SETEMBRO DE 2016

A suma é algo máis ca unha adición de egos
vive e respira do respecto, da comprensión e da xenerosidade

DOMINGO 11 DE SETEMBRO DE 2016

Non debemos agardar nada de mañá
toda intención de construír pode ser eliminada

LUNS 12 DE SETEMBRO DE 2016

A vida, un horizonte que se trunca. No anaco marchamos
e quedamos rotos, recompoñéndonos co seu amor

MARTES 13 DE SETEMBRO DE 2016

A banalidade desta sociedade é coma un cancro
que devora  toda esperanza de futuro


 

dimanche 11 septembre 2016

NO XARDÍN DAS DELICIAS SÓ HAI SILENCIO

Cando percorro os sendeiros do rural
á procura da idea rebelde de Thoreau
sempre bato con momentos-espiña
que furan e furan a miña conciencia
ata estourar baixo forma de verso
o único pincel que sei erguer
sen derrotar a beleza do posible

Sucedeu no paso da montaña 
de Ancares a Triacastela
nun pobo magnificado pola natureza
tan salvaxe que domesticou ao ser
que de humano perdéuno todo

De nome descoñecido
un sinal alumeaba baixo agosto
o repouso preciso
"Benvidos ao Xardín das Delicias"

Reparei nos aínda novos bancos de madeira
e nuns xogos para nenos e nenas
desgastados polo inverno audaz

Sentei co desexo de que a auga 
fose de manantío e non cesase
de agarimar os meus beizos
como se fose ela   a miña 'dona e senhor'
a que me bicase

Absorto escoitei un ruído 
que fuxía do silencio
un ancián coa boina xirada 
laiaba a súa condición 

Achegueime e falei con el
e souben das promesas que veñen
coa política das eleccións e que marchan
coa realidade dos seus feitos

O Xardín das Delicias fíxose 
nun arranque de falsa bondade
mentres nos ollabamos curiosos
unha lixeira brisa xiraba o columpio 
e imaxinei o absurdo desa promesa
que xoga coa agonía do noso rural
 
O Xardín das Delicias fíxose
cando pechara a escola 
o ancián sabio nas súas palabras
denunciara que aquilo era matar o pobo

Abre un parque e pecha unha escola
os paradoxos non saben de mentiras
sempre se impón a crúa realidade
e as familias que se mobilizaran
marcharon  
unha a unha
á procura dunha escola
tras perder o médico

O deserto non é amarelo nesta parte do mundo
é dun verde tan intenso que doe
que non rebulden coa súa inxénua felicidade
no Xardín das Delicias os nenos e nenas 

O ancián asumía que o deserto
é a triste lembranza da neta 
na pel da súa cansa man
e as enrugas son o pasaporte inclemente
que conduce á morte agardada xa

a tristura bebía dos ollos do ancián


e quizais fosen bágoas 
as que se despediron de min
cando montei na bici 
e me afastei
do Xardín das Delicias

 
 

mercredi 7 septembre 2016

AFORISMOS (I)

A axenda serve para ver como os días pasan e como se anuncian tarefas para as que, en demasiadas ocasións, as enerxías son escasas. 

En min, e máis nestes días de transición, a axenda serve para repensar o día que tiven en función das miñas emocións. Eu xa nunca agardei nada do futuro, mais desde hai un tempo adoptei a decisión de non pensar no futuro. Nin sequera no futuro máis inmediato. Quero que todo sexa presente e que as accións e os momentos sexan os que podan definir ao remate do día se fun ou non feliz, sequera un intre.

Por iso, a partir de hoxe, e mentres non naufrague o meu feble estado de ánimo, dedicareime a repensar o día e a expresalo nun pequeno aforismo. 

Estes son os tres desta semana que comezou en luns: 

LUNS 5 DE SETEMBRO

As presenzas que desexamos
son chanzos para a perda do necesario
 
MARTES 6 DE SETEMBRO

Os silencios da impaciente agarda
roen a vida e matan

MÉRCORES 7 DE SETEMBRO

Non agardar nada para renacer
con cada segundo de ledicia vivido