dimanche 26 février 2017

A SACRALIZACIÓN DA MEMORIA VIVE NA NOZ DO DESPRENDEMENTO

0. A memoria non pode, nin debe, converterse en liturxia, nun rito que se manifesta en datas sinaladas e permanece fosilizado nas pedras, nas imaxes, en museos e outros edificios singulares ou nos cemiterios. 



1. Baixo o sendeiro desta miña escritura respiran lecturas sobre a memoria e traballos que estou realizando cunha amiga xornalista e especialista en comunicación política. Mais, sen dúbida, hoxe, a reflexión do francés Camille de Toledo que divulga acertadamente Sergio del Molino en 'El País'. 

2. A reflexión de Camille de Toledo sobre a memoria do Holocausto ten a forza de movernos a pensar no valor que lle damos hoxe á memoria nos nosos propios actos cotiáns. Móvome tendo en conta a aprendizaxe da memoria común?

3. Nun rito sacralizado corremos o risco de recluír a memoria no interior dese concreto espazo-tempo sagrado. No entanto, a memoria debe ser algo vivo. A reclusión pode levar a unha banalización. Mesmo a un baleirado, pois ao non se percibir a súa viveza, será desposuída a memoria da súa forza actancial. 

4. Ao perder a súa forza actancial, produciríase unha fatal desconexión entre memoria e o 'ego' en sociedade. Unha terrible distancia de silencio, que pode explicar moi ben, en certos sentidos, a desmemoria actual do 'ego' e da propia sociedade. 

5. Hoxe, na sociedade 'acomodada' (ou resignada?) e capitalista do pensamento único hai varios aspectos que se interrelacionan e dan forma ao que denomino conceptualmente a noz do desprendemento do ego:

a) a alienación e a aceleración;
b) a autoexplotación;
c) a adhesión afectiva ao capital;

As persoas que coñecen e len este blog saben que asumo criticamente as teses de Karl Marx, Harmudt Rosa, Byung Chul-Han e Mark Hunyadi en tanto que conforman o que denomino a noz do desprendemento: O ser humano en sociedade (ego) que vive baixo as gadoupas do capitalismo vive des-conectado da súa propia condición de clase, un desprendemento social que o individualiza e o lanza á rede da identidade que máis desexa o capital: a de ser unha persoa que consume. 

6. Ese desprendemento precisa alimentarse da necesaria distancia con respecto aos demais membros que integran o seu propio grupo, a súa clase social. Nese distanciamento operan, de forma maxistral, os medios aliñados co sistema capitalista, que difunden supostas informacións veraces sobre a utilidade da política. 

7. Abonda con estas ideas para ilustrar o propósito que conduce esta reflexión: a actual situación de desmemoria é esencial para que sistema actual siga perpetuándose no estado español. 

8. Trátase dunha desmemoria que latexa dentro da noz do deprendemento e marca a individualización do ego, xa que a memoria é, en esencia, relacional, ao facer comúns unha serie de aprendizaxes, de experiencias, de feitos, de actos. 

9. Por iso, a memoria non é só, non debe ser só unha foto fixa do pasado, non. A memoria debe movernos a actuar. Debe impregnarnos ao conxunto social fóra do recinto sacralizado do acto de rememoración. 

10. A memoria é voz que se fala. É voz que se escoita. É voz que se escribe. É voz que se le. Voz que vive en nós como exemplo. A memoria non pode ser só unha efemérede, debe ser un proceso de recoñecemento do ego en sociedade. 

11. A memoria vive en nós se somos quen de camiñar e vivir coas súas ensinanzas. Co respecto a este principio vivencial evitaremos a anguria desgarradora da desmemoria que borra a existencia do que se pretende rememorar. Se non hai nada que viva baixo o seu exemplo, só queda o baleiro, a memoria non pode sosterse nun presente que eliminou vestixios de experiencias, aprendizaxes, actos e feitos.

12. O respecto non se impón desde os altares da sacralidade. Córrese o perigo de 'consensuar' unha memoria 'politicamente correcta'. Perigo porque o politicamente correcto anula a negatividade que toda memoria contén na súa esencia. 

13. Sen a negatividade que nos confronta co noso pasado, a memoria vólvese un caramelo edulcorado e, en última instancia, nunha deformación. Respetar a memoria é aceptar a súa negatividade e explicarnos que debemos e podemos camiñar co recoñecemento e aprendizaxe dos erros. 

14. Pensemos, que valor pode ter para a memoria que un herdeiro frío do franquismo e apóstolo quente do capitalismo, que xulga aos demais acollendo os ditados da Lei Mordaza, se erga un día sinalado e decida que, para quedar ben coa memoria, hai que facerse unhas fotos e declarar cousas politicamente correctas diante dunha placa conmemorativa dunha persoa que loitou en vida contra todas as mordazas? NINGÚN, e non obstante, hainos que seguen facéndolle o xogo á vampirización cultural da dereita. 

15. A noz do desprendemento en que vive o 'ego' só pode quebrarse cun retorno ao que une aos demais membros do noso grupo social, coa consciencia da nosa identidade, de que só teremos a forza de mellorar as condicións de base se nos unimos fronte a todos os que impoñen a noz. 

16. Cómpre un socialismo que nos permita recuperar a nosa capacidade reflexiva e crítica para liberarnos e emanciparnos da alienación, da aceleración, da autoexplotación e da adhesión afectiva ao capital. Para iso, é precisa unha memoria viva, que se respecta porque acepta a súa negatividade como exemplo, como ben común.
 

mardi 31 janvier 2017

INDIFERENZAS

Asistes
indiferente ao espectáculo
nin percibes o vómito 
deberas limparte e abrir ben
eses ollos de imbécil 
imposto 

Non te preocupes
claro
o bandullo apreta
e logo descargas
tranquilo
nese branco inmaculado
con desinfectante

A dixestión ten esas cousas

Despois de todo 

que máis dá?

que podo facer eu? pensas
sin pensar
deixándote levar polas palabras
absurdas que escoitas

non te xustifiques
ten o valor de asumilo
         es un indiferente

Regresas 
aínda levas en ti o cheiro a alimento 
 na tele aínda minten
mais sabes -ou non?-
que na porta de Europa 
están morrendo de frío
eses miserables

mais
que máis dá?


quen son eles?

O xesto non che vai cambiar

Non

E miras na programación 
que hai partido de fútbol de noite

Ledicia!!!!

 

vendredi 27 janvier 2017

A PROBA ESTÁN OS DEREITOS HUMANOS...

Ás veces, un cando ten a responsabilidade de escribir debe ter certo coidado en como trata a información e, sobre todo, ser moi prudente á hora de "culpabilizar" sobre certos comportamentos e actitudes, sobre todo cando esta culpabilización se fai sen ter en conta unha verdadeira reflexión autocrítica e sen ter en contra a multicausalidade que opera no eido da temática das persoas refuxiadas e das persoas migrantes. 

Esa sensación foi a que me deixou a lectura do artigo de Yann Mens, "Europa, puesta a prueba", da revista Alternativas Económicas, xaneiro de 2017, pp. 20-21, que figura aloxado baixo o amparo da rúbrica 'Panorama económico'...o cal xa é preocupante.

Existe en toda a súa textualidade coma un desexo de 'externalizar' as culpas a Turquía, a Siria, a África en xeral no tocante á 'crise dos refuxiados'. 

O autor escribe desde unha postura, coidamos nós, eurocéntrica e, non obstante, Europa ten moitísima responsabilidade directa no que acontece coas persoas refuxiadas e coas migrantes, xa que actúa como causa acelerante para a súa existencia. Como exemplo podemos mencionar a anulación efectiva dunha cooperación ao desenvolvemento digna dese nome, xa que as axudas son condicionadas ao rol de xendarme de Europa e que se focalizan ao redor do concepto securitario. 

Centrar o inicio do artigo en "la actitud de Turquía" ("no los frenó" ás persoas refuxiadas, como se así desaparecese a violación do dereito de asilo e de 'non-refoulement') é dar por bo o Tratado (inhumano e criminal) que asinou a UE con ese país a cambio de diñeiro, cando xa existían sobradas mostras de que non era un país seguro e con serias condeas por vulneración de dereitos humanos. Polo tanto, a ninguén lle pode sorprender a actitude de Turquía...si debería facelo a dos estados membros da UE ao asinar ese tratado. 

Que o autor defende as bondades do Tratado, que el nomea "declaración", vén sinalado no feito de que se laia de que "la declaración del 18 de marzo está amenazada de muerte"...culpando a Turquía, por suposto, -e aquí con razón- polas medidas liberticidas....Mais, cómpre insistir...externalizar os problemas non nos fai menos responsables dos feitos e das vulneracións de dereitos humanos das persoas refuxiadas e das migrantes. 

Despois, como xa levo denunciando desde hai tempo, o discurso dos dereitos que asisten ás persoas refuxiadas non se poden vulnerar en nome dun Tratado á Carta...e moito menos que esa vulneración se faga practicando a manipulación, de tal maneira que persoas refuxiadas e persoas migrantes vense no mesmo conxunto...no fondo, a ninguén se lle escapa que as operacións da OTAN e Frontex no Mar Mediterráneo levan sempre o lema de "persecución contra a inmigración ilegal" e que, a pesar de que se rexistraron menos movementos por mar, dita persecución e os evidentes incrementos dos riscos derivou na morte de máis de 5.250 persoas. O Mar vólvese o sartego das esperanzas....a pesar de que a pluma do artigo afirme, de forma tranquila, "han descendido...los muertos en el mar" (...a menos que se fixe só na contorna de Grecia, o cal sería un erro de percepción terrible; unhas liñas despois di que son 4.100, cando son bastante máis de 5.000).

De feito, no remate do artigo xa apunta a necesidade de que "los Estados miembros deben reflexionar rápidamente sobre cómo quieren regular la migración laboral para que acaben esos dramas a los que no cesamos de asistir". Unha vez máis, a confusión entre persoas migrantes e persoas refuxiadas. Repetimos: as refuxiadas, polo feito de saíren dun país en guerra, veñen asistidas polo dereito internacional do asilo e do non-refoulement, polo que non deben figurar confundidas coas migrantes. 

Para rematar con ese drama, cómpre abrir portas, permitir a regularización ordinaria no país onde se vive, derrogar as normativas racistas que hoxe definen as políticas migratorias nas institucións europeas (tamén aquí), elaborar normativas de convivencia intercultural, e combinar esa apertura cunha política verdadeira de cooperación ao desenvolvemento.

Mentres, se seguimos asistindo impasibles ao que acontece en África, como non agardar máis entradas? 

Relatarei o acontecemento que nos comunica en Rebelión Guadi Calvo. O martes 17 a aviación nixeriana atacou o campo de persoas desprazadas de Rann en Kala Balge, no Estado de Borno, no noroeste do país, moi preto da fronteira con Camerún, matando a máis de cen persoas, entre desplazadas e colaboradoras da Cruz Vermella, ademais de causar  120 persoas feridas. 

Como di Guadi, isto demostra as consecuencias negativas da guerra contra o fundamentalismo wahabita (Boko Haram, desde marzo 2015) cando se fai sen ningún tipo de prevención. Cruz Vermella informou da morte de seis persoas e de trece feridas.



O drama é que existen 2,5 millóns de persoas refuxiadas.  Na zona de Borno, Yobe e Adamaw  hai 15 campos de refuxiados. Son zonas controladas sobre todo polo Boko Haram e onde as persoas e as poucas ongd's que operan na zona sofren os ataques de un e outro sector. As consecuencias do desabastecemento son terribles: un cuarto de millón de nenos e nenas sofren desnutrición aguda, 50 mil poden morrer nas vindeiras semanas e máis de 2 millóns de persoas non teñen acceso á axuda internacional. Nestas condicións, como non intentar entrar na Arcadia que é Europa para estas persoas? E como seguir poñendo o peche á cancela da liberdade?
 

jeudi 26 janvier 2017

ENTRE OS ACORDES DA LOUCURA

 Estaba na aula. Si. Lembro perfectamente iso porque sucedeu a primeira hora deste 26 de xaneiro de 2017. O día chuvioso e agoreiro. Feo. Tristemente feo, por moito que sexa preciso algo de choiva tras a fría seca. No medio da explicación sobre como redactar unha carta formal en lingua francesa xurdía no meu interior o diálogo que mantivera, xusto despois de despedirme da musa creadora, cos versos de Leopoldo María Panero na súa obra de 1979, Narciso en el acorde último de las flautas.

A medias entre o desexo de fuxir e o de deixarme arrastrar pola creatividade, mentres apuraba as últimas explicacións, antes de deixalos coas actividades, viñan ao meu maxín ideas de rebeldía, de contestación...salferidas de versos que emanaban do xogo de preguntas e respostas silenciadas que, durante a noite, poboaron o meu soño. 

E a primeira idea tiña que ver coa absurda impotencia que ollo no tocante á integridade da liberdade de expresión e de pensamento dentro do manto envolvente desa alienante e petrificante noción do "politicamente correcto". Porque xa estou convencido que, de forma maioritaria, edúcase nunha resignada acomodación da palabra co pensamento. O pensamento crítico esvaéndose entre os meandros da comodidade alienante. Nese segmento educacional non entro...nin quero entrar...antes ben, desexo introducir fendas críticas para que se doten de alternativas ante o que ofrece a ortodoxia monolítica do capitalismo.

A segunda tiña que ver co absurdo que é constatar que a sociedade non é quen de corrixir a principal eiva que ten: vivir para traballar...con todas as negativas consecuencias que ten para as relacións humanas e interpersoais...e para a creatividade! Non por pasar máis horas nun posto de traballo se produce mellor. Desmontemos a falacia do capitalismo e...non vaiamos caer no enxendro da flexibilidade...que fai que o traballador e traballadora teña que estar ao pé...aínda máis horas...desde a súa casa! Non deixedes entrar a patronal no corazón da vosa intimidade!!!!

Por iso, á merda o capitalismo e á merda o politicamente correcto...cómpre rupturas de verdade e tamén no discurso, xa que vexo demasiados falabaratos abrazar os conceptos flexibles, innovadores, emprendedores, competitivos do capitalismo....isto é, da pura dereita...


Despedida en versos atropelados, como homenaxe a Panero: 

ex-abrupto primeiro

Será preciso que morra?
Para que saibas 
por fin
que me amas con pureza e 
loucura?

ex-abrupto segundo

Cruel
non deixes indiferente
que os nosos soños
repousen en sangue abafado
no sartego da imposibilidade

na imaxe final
quizais
Panero
coa cordura da súa loucura
imaxinaba para min
esta vida de símbolos
soños
e superrealidades
aínda non recoñecidas
pola insensibilidade actual

Cando morra 
a miña ialma será alimento
dos vermes do xardín de Epicuro
a razón xadeante na fonte de Séneca
e o corazón será sempre
un verso namorado de ti

E pecho as portas do vento 
para abrir as do renacemento 

Nos meus ollos de adulto
non quero a morte do neno
que fun
quero darcho a ti
que enfeitizas a miña vida
co latexo dun amor infindo

que xoguen xuntas as inocencias
que quixeron abafar as convencións
e que se salven no bico
as esperanzas do horizonte

 

jeudi 19 janvier 2017

Á PROCURA DE MIN MESMO

Certo é. Non debemos cargar sobre ninguén a responsabilidade de quen somos en realidade. A vida de cada quen é xa demasiado dura como para facelo. 

No entanto. Nas miñas teimas está ler para entender. Non só iso: para ser quen de poder proxectarme na psique poeta dunha muller que se caracteriza por unha ialma fondamente creativa. Iso é o que me sucede con Sylvia Plath e con Anne Sexton. Da primeira, a través da lectura dos seus diarios completos, sen censura. Da segunda, a través do seu epistolario, aínda que a editora -filla- optou por suprimir fragmentos que poderían afectar á privacidade de persoas. 

As dúas, como todos saben, desde moi novas sacudidas polas ondas da inspiración foron grandes poetas. As dúas, tristemente, decidiron poñer fin á súa vida de forma voluntaria. 

Tento non sucumbir á empatía. É difícil: recoñezo que eu tamén flirteei co mito de Sísifo. Mais...ao fin...pagaría a pena????

Entón, só queda aprender e deixarse atrapar....xa vos contarei ao final da viaxe....


dimanche 15 janvier 2017

QUEN SABE DO INICIO DO FINAL?

 





Cantas veces me detiven neste punto?
Cando foi a última vez que avancei?
Cantas veces retrocedín sen saber?

Podería estar horas preguntando 
a este vento ferido e frío
e sei ben que as respostas 
sobrevoan cando regreso a casa

Séntome na externa marxe do baleiro de pedra
aí onde a mar salfire de ecos salgados o silencio
e penso na insignificante forma que adquiro
e en todos os naufraxios
escoito mesmo o laio das ialmas atrapadas
na morte que xira en cada gran de area

Mentres ascendía 
Rimbaud lanzaba asubíos na rede da serea
á procura da iluminación da ebriedade 
ou pode que só fose a telúrica chamada 
do ignoto sendeiro 
nunca transitado 
mais que é o inicio do final
se é que un quere saturar a eternidade
de preguntas sen resposta
 
Xa é noite
o vento lacra a miña faciana 
coa épica das expedicións árticas
sen luz
sen auga
avanzar é sinónimo de perda 
ou quizais non
avanzar pode ser o único camiño

O sendeiro é unha serpe 
e lanza 
o seu veleno de pedras

Deixo o medo 
na porta dos soños
e imaxino que agarimo a pel 
que me significa e dá sentido 
entón nada me detén



dimanche 13 novembre 2016

AFORISMOS (VII)

Xa pasaron os días. Non me esquecín. Non. Mais unha bronquite crónica que sempre asoma entre outubro e novembro está sacudindo o meu peito e baléirao de enerxías. Aguantar as clases xa supón un desgaste supremo e recoñezo que me entrou a pereza dixital. Non así a 'manuscrituraria'. A escrita a man reconfórtame. As pantallas dixitais prodúcenme, por norma, rexeitamento e cansancio. Mais sei que é unha poldra necesaria para conectar o río de creación co da recepción. 

Os días que transcorren entre o 24 de outubro e este 13 de novembro foron certamente ricos en emocións...a pesar da bronquite crónica que chegou o día 1 para non deixarme 13 días despois. 

Visita a Muros en bici, para ver ao meu amigo Ramón Vázquez (100 km de ida e volta o fin do 29 ao 30 de outubro). A asistencia ao acto que recorda o asasinato dos guerrilleiros Gayoso e Seoane na Coruña o domingo 6 de novembro, onde tiven ocasión de coñecer a persoas cunha historia aínda por recoller como a de Encarna Díaz. 

E mentres, o novo Parlamento de Galicia camiña...xunto co do Estado....en boa sintonía cara a unha nova vaga de recortes. Aínda estou agardando unha máis férrea batalla desde os escanos e desde as rúas. E se tivesen algo de sentido...recuperarían as liñas de traballo que afortalaron o discurso e a acción parlamentaria de AGE. 

E o mundo vístese de máis nacionalismo populista, de corte fascistoide, con ropaxes rancias de racismo, machismo e fobias de todo tipo co triunfo -nada sorprendente- de Donald Trump...

E, ao mesmo tempo, perdín ao meu último referente, o enorme Leonard Cohen, a quen homenaxearei neste texto. Si, o mundo é máis feo, mais só a beleza dos versos de Cohen pode servir de conxuro contra a brutal fealdade de Trump e dos seus adeptos. 


Luns 24 de outubro de 2016

A creación poética para min?
Inspirarme nos acontecementos máis humildes e devolver versos que tremen ante o reto de saberse mortais e sempre imperfectos.
 

Martes 25 de outubro de 2016

Si. Pode ser que no día a día sintamos que non estamos sós, que nos acompaña o aroma do vivido. E pode reconfortar e dar sentido. Mais...quen alivia o tremor da pel sen o niño do amor?

 
Mércores 26 de outubro de 2016

A crise dos 50 existe. Sobre todo se nos abandonamos e deixamos que os lugares comúns da sociedade nos modelen para atarnos. Vivir é vivir cada ano con plena intensidade todos os momentos, os bos e os malos, e saber compartir iso tamén...se temos con quen.



Xoves 27 de outubro de 2016

Observo unha soa diferencia na creación poética de onte e a de hoxe: antes proxectaba versos que latexaban por un desexo de amar como sentía que se debía amar; hoxe proxecto versos que viven con forza ese desexo nun amor que sempre é -e so pode ser- presente, porque non existe o futuro. 


Venres 28 de outubro de 2016

O ensino non pode facerse desde a aceptación resignada do escenario da competitividade; debe facerse desde a crítica a un sistema inxusto e desigual. O alumnado prefire cooperar e ser solidario, sobre todo cando actúa dentro da escola. O reto é animar ese proceso fóra das aulas. 



Sábado 29 de outubro de 2016

O esforzo debe ser sempre medido conforme ás nosas propias enerxías, aceptando os límites naturais que a idade nos marca, sen deixarse dominar polos mesmos. 



Domingo 30 de outubro de 2016

Acepto a miña condición de zombi: aliméntome cada vez máis de ideas e versos. E camiño durante o día coa esperanza de dixerilos amando cada día máis e mellor. 


Luns 31 de outubro de 2016

Pensando no meu progresivo envellecemento: non quero esquecerme do nome máis fremoso que pronunciei e escoitei xamais. Non quero verte cos meus ollos cansos e non recoñecerte. Non. Non quero iso.


Martes 1 de novembro de 2016

 A investigación en temas como os da Idade Media non permite a comunicación fluída, a non ser entre os membros da secta. Prodúcese unha curiosa sensación de soidade intelectual. Descubrimos aspectos que tardarán en formar parte dos manuais, xa que estes viven do lugar común e da tradición que impuxo un canon que se resiste a mudar de faciana.



Mércores 2 de novembro de 2016

 Abrir os ollos para tremer ante o asalto dos sentidos: demasiados impactos poden ter un efecto adverso. Mellor ir pouco a pouco, alimentando as raices, e agardar, con paciencia, a recoller os froitos.


Xoves 3 de novembro de 2016

Receitario contra os estúpidos que atacan a experiencia. Que pasen unha tarde nunha residencia de maiores, acompañándoos, escoitándoos, dialogando con eles, desfacéndose dos prexuízos. A ver si así se esquecen da absurda idea de que o saben todo e aprenden a escoitar comprendendo...
 

Venres 4 de novembro de 2016

Mentres sigamos negando que o noso ser é plural, viviremos cegados polos noso egoísmo hiperindividualista. A identidade hoxe é como un río que vive e alimenta (sendo alimentado tamén) terras de varias culturas. 


Sábado 5 de novembro de 2016

O terrible paradoxo da era da tecnoloxía: a canta máis tecnoloxía, dixitalización e robotización da vida, máis persoas se verán expulsadas do mercado laboral e relegadas ás marxes e en risco de exclusión social. 


Domingo 6 de novembro de 2016

A dignidade vístese de palabra que conta, de memoria que vive no presente os pasados duros que crearon a identidade destes nosos maiores. Non escoitalos. Non comprendelos. Non aprender da súa experiencia. Pensar que non lles debemos nada...fainos ser unha sociedade insolidaria e escasamente democrática. E mañá pode ser tarde...


Luns 7 de novembro de 2016

Non soporto os comportamentos enrevesados e que non achegan nada. Non é doado ser sinceros de forma permanente. Aínda así, prefiro a miña insolente sinceridade a ter que soportar eses comportamentos. 


Martes 8 de novembro de 2016

Todos vivimos situacións que nos incomodan. E aceptamos as cargas. Non obstante, a peaxe ten sempre un custe límite. A nosa felicidade non pode ser troceada polas convencións e por rutinas que son alienantes. Cómpre sempre veracidade e actuar conforme aos nosos desexos. Xantar debe ser sempre un momento de pracer.   


Mércores 9 de novembro de 2016

Os entusiastas gozan da dixitalización global. Ignorantes e imbéciles están asasinando toda posibilidade de emancipación humana e seguirán axudando a que sigan medrando as dúas burbullas sociais: a das persoas empobrecidas e a das persoas 'inhabilitadas' por seren 'maiores' (+45 et alii). Ignoran os imbéciles que as mans témolas non só para activar un pulsómetro, senón que modelan, constrúen, crean, agariman, escriben e son a proba do amor e da paixón. 



Xoves 10 de novembro de 2016

Optas polo silencio: deliberado intento por anoar os desexos ou fuxida incerta e agochada? Mañá, pode. Hoxe non quero saber a resposta e só pensar que todo é posible. 


Venres 11 de novembro de 2016

Leonard Cohen morreu. Con el vaise un referente poético e filosófico. Deixo uns versos froito do meu diálogo cos seus poemas:

Non chores 
os vasos comunicantes
 serven para os novos eidos
nun Caurel ermo

Aí   só o espello 
dun ceo liberado
encadea os meus laios
ás pernas das cerdeiras impúdicas
amor fitófilo
entregado á negrura do ermo
carne con cortiza
reverencia do mel 
entre os xadeos do noso amor



Sábado 12 de novembro de 2016

Manuel Gerena ten toda a razón: seguen existindo razóns para cantar pola liberdade. Cantar e crear rompen as gaiolas que impiden que voemos. Mentres o fagamos seguirán teméndonos.  

 

samedi 12 novembre 2016

NON FALEN DE RECUPERACIÓN...SENÓN DE RESTRUTURACIÓN E DESIGUALDADE ESTRUTURAL

Aínda manteño o costume de ler algunha prensa os sábados co café da mañá. E fágoo sen a esperanza que poñía hai vinte ou trinta anos. Non obstante, sempre hai novas que me alteran por algunha razón. 

A de hoxe, que lin en El País, non ten tanto que ver co contido da nova, que se fundamenta nos empíricos datos da Enquisa de Poboación Activa sobre salarios (brutos) no Estado español. O cabreo ten que ver co titular: "La clase media pierde salario pese a la recuperación". 

Por dúas razóns: a primeira, que ignoro a que lle chama recuperación o autor do titular, cando se ve que estamos instalados na desigualdade estrutural, que axiganta a fenda de desigualdade salarial entre os deciles superiores (un decil = 1,4 millóns de persoas) e os inferiores e que converte aos menos favorecidos en cada vez máis pobres e con menos poder adquisitivo. Non existe recuperación, produciuse unha restruturación que beneficiou ás tecno-oligarquías que nos malgobernan. Unha restruturación que se fundamenta na incorporación de persoas ao mundo laboral cobrando menos ca os que están, tal como rexistra a propia EPA. Unha restruturación que se fundamenta no adelgazamento progresivo do salario e poder adquisitivo dos que menos teñen.

Os deciles inferiores demostran como están as cousas para as persoas asalariadas:
no decil inferior (1,4 Millóns de persoas), 420,05 € + 23,35% de perda de poder adquisitivo
no seguinte (1,4 Millóns de persoas), 828,96 € + 10,42% de perda de poder adquisitivo
no terceiro decil (1,4 Millóns de persoas), 1.102,14 € + 5,21% de perda de poder adquisitivo

Con estes mimbres, como se pode falar de recuperación? É mesmo indecente, xa que eses deciles nunca melloraron, todo o contrario, notaron unha constante e permanente degradación das súas condicións. 

Deixo de lado xa a cuestión da existencia ou non de clase media, unha etiqueta conceptual de uso narcotizante, mais de existencia social dubidosa: ou ben superamos os atrancos con facilidade, ou facémolo con dificultade. E os menos favorecidos...non os superan. O capitalismo, como ben dixo Picketti, vive grazas á desigualdade. 



Sei que é aburrido ter que ler que con estes datos é inentendible que o pobo insista en dar o seu apoio a quen provocou e instalou de por vida estas condicións, mais penso que iso é incuestionable, a non ser que todas as persoas que apoiaron á dereita sexan as afortunadas instaladas nos deciles superiores. Menos entendible que o PSOE opte por apoiar esa dereita, que só agarda benevolencia para executar os novos recortes que lle esixe Bruxelas e que só suporán recortes en cadea que chegarán, de novo, ao peto das persoas menos favorecidas.

Mais, moito me temo que vivimos un terrible paradoxo, tal como aconteceu con Donald Trump e que os apoios de un e outro bando, tanto na esquerda como na dereita...a priori...non coinciden co espectro que, de forma tradicional, alimentaba as urnas. Así se pode entender o éxito de Le Pen en Francia en periferies de migrantes ou en localidades degradadas depois da perda de industrias. E, claro está, cando falo de esquerda, non falo nin de Hillary Clinton, nin do PSOE. Falo dos demais... 
 
 

dimanche 23 octobre 2016

AFORISMOS (VI)

Demostrado e asumido: as intencións deben loitar contra o paso do tempo grazas á vontade e ao exercicio interior da constancia. 

Dous domingos xa e sucederon cousas...que procurei condensar nos aforismos...Desde o encontro coa amizade...ate a observación reflexiva dos incertos pasos que dan algúns que se autoproclaman da "nova política", pasando por asumir con serenidade os acontecementos da miña existencia. 

Hoxe, o regalo que fago ten que ver con algúns fermosos versos de Mariano Sánchez Soler, Desprendimiento.

Iniciemos, pois, o sendeiro dos aforismos. O certo é que tiven a necesidade, para non estenderme na soleira explicativa do seu contexto, de alongar a forza do que quería contar...

E hoxe en que saían absurdas teorías educativas sobre o feito de non escribir a man, deixo unha imaxe do caderno en que vou anotando día a día, despois de ollar a miña axenda, os aforismos que logo deixoa aquí. Homenaxe á miña resistencia manuscrita e libraria. Son o que son grazas a iso. E que os tempos da tecnoloxía sexan só un bo complemento, nunca o único argumento. 


Luns 10 de outubro de 2016

Eu, que fuxo de min mesmo
mentres protexo os silencios
de todo este brutal ruído:
por que esa necesidade de violar
as intimidades auditivas?


Martes 11 de outubro de 2016
 
Regalar. Dar. Estar.
Tres accións que, se son xenerosas,
nos devolven a felicidade e a esperanza.


Mércores 12 de outubro de 2016
 
Amicitia veritas est animam
ou como o encontro supera
as distancias todas da vida:
aí vencemos e somos eternidade


Xoves 13 de outubro de 2016 

Escribir compartindo versos
é o sendeiro máis intenso
se queremos ser quizais
un significado con vocación...



Venres 14 de outubro de 2016

Poden as pontes das nosas illas
esfarelarse que unha folla
tremendo no outono ha ser
quen nos lance á rede de novo
sempre          porque somos en nós



Sábado 15 de outubro de 2016

Coherencia. Ética. Honestidade
Integridade dos actos e das palabras:
non se pode estar cos verdugos e coas vítimas.
O Sahara merece iso de nós. 


Domingo 16 de outubro de 2016

O Posmodernismo liquida a resistencia
e mata a radicalidade democrática
que precisa a esquerda. 
Renunciar a visibilizar o conflito social
na rúa é un suicidio e significa deixar
ese espazo ao imperio da indiferenza:
o caldo que alimenta á dereita.



Luns 17 de outubro de 2016

As malas noticias, sabidas ou intuidas de antemán,
que afecten a persoas amigas, deben ser comunicadas, 
ao igual que con toda traballadora, coa suficiente
antelación para que a adaptación á incerteza futura sexa o menos traumática posible. En caso contrario, a esquerda actuaría como fan a dereita e a patronal.  


Martes 18 de outubro de 2016

Non existen libros perdidos mentres a nosa memoria
dea vida a unha lectura interior...é como a cinza que arrefría baixo a cortiza volcánica. Os únicos libros perdidos son os que deixamos de escribir.


Mércores 19 de outubro de 2016

Despois do proceso en que abrimos os ollos
ante a dureza da vida, sucede que preferimos
non sabelo todo. Din que non saber equivale a vivir
con máis tranquilidade. Dubídoo. En todo caso eu son incapaz de vivir así.

 
Xoves 20 de outubro de 2016

Non podemos fuxir de nós mesmos. Despois do esforzo da razón e de toda a nosa abnegada vontade, rematamos por voltar á nosa condición e esencia, por dura, rara ou insoportable que nos semelle.



Venres 21 de outubro de 2016

Amar. Abrir as mans e sentir o aroma do vivido como unha segunda pel. Mais, terrible anguria, con cada segundo percibimos como se esvae ese aroma...como se sangrase esa pel que cae desfeita en anacos...e quedamos espidos á espera dun novo encontro.


Sábado 22 de outubro de 2016

"En la hoguera de las almas muertas quizá venció el arte", Tzvetáyeva dixit...Entón, pode que a arte sexa unha porta para renacementos....mais mellor se estamos vivos: o recoñecemento póstumo debe ser silencioso e non público. 


Domingo 23 de outubro de 2016

Por que e para que serve renunciar ao que nos fai ser humanos?
Tres de cada catro non escriben nada a man....e case ninguén le os libros que se editan...
Entón, brindo pola resistencia revolucionaria de usar a man para inscribir o meu pensamento na folla de papel coma o fixen para inscribir os nomes nas cortizas das árbores.



Regalo desta entrega...Desprendimiento, de Mariano Sánchez Soler. Escollo versos dos distintos poemas que contén...unha especie de percorrido-río...

"Para no traicionarme
en una lucha absurda
he tejido el fracaso
como defensa propia"

"Ya no soy el pirata de la vida optimista
que combatió sin miedo"

"Cada surco me dice 
la verdad de mi vida,
une herida profunda
que no se borra nunca"

"Solo tengo el presente
fugaz como un recuerdo
que se va de mi vida
llevándola consigo"

"luchando contra el tiempo,
¡vine con tanto amor
y recibí tan poco!"

"Demasiada tristeza 
cuando la luz se rompe
y sientes la nostalgia
de lo que nunca fue.
(...)
Ya no eres necesario,
has pasado, prescrito
como el delito terco
de querer sin enmienda.
(...)
Y piensas en la muerte
como estación cercana,
próxima, decidida
a borrar tu tristeza"