lundi 15 août 2016

POR UN PASAPORTE DOS DEREITOS HUMANOS PARA CONSTRUÍR A DEMOCRACIA. A ACHEGA DA MAREA DO POBO

 Inmersos nesta campaña de primarias de EN MAREA, onde, como xa comentei noutras entradas deste meu blog, debera imperar máis a cooperación ca a confrontación, teño a ocasión de repensar moito en que se está convertendo o que os medios, de forma interesada, chaman 'nova política'. 

Estou integrado na candidatura coñecida como A MAREA DO POBO, onde figuro como terceiro candidato. A verdade é que agardo que o destino destas primarias me permita seguir defendendo principios fundamentais como son, principalmente, a radicalidade na defensa do carácter público dos servizos esenciais para a vida como son a sanidade, a educación, a cultura, a terra e os seus froitos, a xustiza, así como quero seguir traballando cos colectivos sociais coma o Foro Galego de Inmigración, Coordinadora Galega de ONGD's, SOGAPS ou EAPN para que as voces das persoas menos favorecidas por este sistema capitalista depredador e caníbal sexan escoitadas no Parlamento de Galicia. Antes de estar onde milito hoxe, xa desenvolvía a miña acción política nas frontes antixenófobas e antiracistas, explicando que, de seguirmos polo sendeiro da Europa-Fortaleza, chegaríamos a onde chegamos hoxe nesta Europa descabalgada dos valores da fraternidade, da solidariedade. Por iso, creo na radicalidade dunha cidadanía inclusiva, onde o noso pasaporte sexan a garantía e respecto polos Dereitos Humanos.

Hoxe, dentro da campaña de primarias, estivemos en Ferrol para presentar un documento que nos define e reúne aos homes e mulleres de A MAREA DO POBO, un documento de 25 grandes propostas para termos un goberno de esquerdas o 25 S. Dediqueime a facer unha presentación da idea do valor de que detrás de nós está a tradición de tantos anos de loita por unha democracia de verdade e acheguei o bosquexo sobre os eidos da economía e do emprego, así como enfaticei a necesidade de que poñamos os alicerces dunha verdadeira democracia participativa.

A nº2 da candidatura, Lorena Dapena, centrou a súa exposición na necesidade de que recuperemos a educación coma un servizo público de calidade, onde os copagos introducidos por Feijóo sexan, se somos quen de gobernar Galicia, un mal recordo. Cómpre que recuperemos recursos perdidos, investimentos en persoal e infraestruturas, e que vaiamos reducindo os concertos educativos. Tamén apelou a que as políticas da Xunta, se chega a esquerda, teñen que dotarse do orzamento suficiente e do desenvolvemento de políticas transversais que fagan que, desde todos os departamentos da Xunta e de todas as administracións públicas, se definan políticas de igualdade que elimine a discriminación que sofre, hoxendía, a muller galega.
 
Como berraba hoxe Nicanor Acosta, nº 5 da nosa candidatura ás primarias de EN MAREA, "nos están roubando, nos están timando" e iso xa implica que teñamos que unirnos e defendernos dos ataques da dereita e dos poderosos. E que esa unión é necesaria para que a xustiza recupere o seu sentido e o seu norte, hoxe entregado a demasiadas opacidades e intereses espúreos.

'Malay', a nº 6, defendeu, o noso compromiso para cos servizos públicos e, desde a súa experiencia como docente, explicou as liñas mestras das nosas propostas en materia sanitaria, onde as privatizacións ameazan con expulsarnos ás persoas da xusta atención sanitaria que nos merecemos.

Alicia, a nº 8, explicaba, desde a súa experiencia de peixeira, de muller que vive os efectos dunhas políticas que van en contra do noso Mar e do noso Agro, que cómpre unirnos para aplicar un cambio de política, que defenda os nosos sectores primarios e o valor da proximidade.

Repito, non somos só persoas, hai experiencia e hai unha bagaxe que poñemos a disposición do proceso en marcha que é EN MAREA.

Rematarei cunha frase dunha das persoas que máis me influíron no pensamento e na acción, Eduardo Galeano: "Hay un único lugar donde ayer y hoy se encuentran y se reconocen y se abrazan. Ese lugar es mañana."



mercredi 10 août 2016

NAS MANS DO CREPÚSCULO

Crepusculares
 as miñas mans ondean
no xogo do horizonte
perdéndose no desexo
e agarimando a delicada luz
do seu rostro
sempre
imposible
debuxado mesmo con medo
polos deuses no espello das mañás

Converso coa ollada
diálogos espaciados
diálogos pausados
e en cada silencio que imaxino
recupéroa co laio
do que foi
fuxida e baleiro

Dúas sombras 
veñen ao lonxe anunciando
os cantos agudos da choiva
que destrúa este lume 
que mata
que devora
que roe

Auga clara 
para limpar as areas
aínda quentes desta paixón
que xa é cinza
porque é amor

     
    

jeudi 4 août 2016

ESCRIBIR E NON CAER

Hai días máis grises...sen saber exactamente os motivos, tes unha sensación entre tristura e amargura que che oprime o peito...Hoxe, foi, aínda é, un día deses. Eu, que tiven que lidiar coa miña propia forma de ser ate os 12 anos, reducida a unha interioridade demasiado silenciosa, noto como sae ese neno de novo....E podo dicir que procuro dominar ese demo interior que me leva a perderme nos meandros do pensamento e a illarme...

Hai momentos en que saio, e emerxe o outro neno, o que aprendeu a rir desde o teatro...mais debe ser realmente unha cuestión de incapacidade para entenderme dentro deste mundo, cada vez menos claro, máis veloz...

Curiosamente, ou non, cando estou así, caio nas páxinas de Pessoa e o seu desassosego: "Siempre he vivido aislado, y cada vez más aislado cuanto más consciente he sido de mi mismo". Eu vivo só...ou vivo illado? Síntome só...ou é só unha condea pasaxeira?

Gústame estar rodeado de dúas ou tres persoas como moito. Conversas controladas, non ruídosas, que falen da vida, non da rutina laboral...distraer o pensamento con ideas peregrinas ou máxicas...debuxar espazos poéticos para a bohemia ou para o amor imposible...

Por iso, pregúntome se terá razón Pessoa: estou só...e ás veces síntome só...pode ser.
Que fermoso cando Pessoa di, laiándose, que non foi destinado para a vida, que foi a vida a que quixo ir con el. E eu son fondamente paradoxal: practico unha mestura das doutrinas de Epicuro coas facianas apolíneas do hedonismo, sen deixar por iso de ser fondamente estoico ante o revés permanente que pode dedicar este exercicio que é a vida.

E é que non creo na vertente utilitarista, pragmático-competitiva dos tempos actuais. Aí coincido de cheo con Pessoa: "Para mí, hacer algo ha sido siempre la condena violenta del sueño injustamente condenado". 

E o que xa é fondamente desasosegante é escoitar argumentos prexuízosos...ou ter que erguer a voz para defender algo tan obvio que non desexas nin facelo...porque sería darlle crédito á necedade...Mais o meu cerebro é insano, convértese en interlocutor de min mesmo e vou negociando constantemente opcións para non caer. Cun amigo preguntámonos como é "ser normal"...iso que semella ser a necesaria carta de presentación en sociedade. Eu...téntoo...mais...despois de tentalo, regreso a esta cova da soidade para darme conta de que me é imposible...Incluso hai un feito curioso: se un procura en google "ser normal" saen imaxes que confrontan normal a loucura ou a extraordinario...sen dúbida escritas por alguén totalmente 'normal'...

En fin, sen saber que é vivir sendo normal, si sei o que é vivir en soidade...á procura do meu máis fondo SER...quizais rescatándoo do esquecemento para que me acompañe na viaxe extraordinaria que é AMAR...só AMAR...